Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego – dlaczego to nie wstyd, tylko szansa?

 

Ktoś mądry to musiał wymyślić.

A my często jesteśmy przekonani, że to coś złego. Że to powód do wstydu.
Ale czy tak jest naprawdę?

Czy to, że Dziecko ma warunki przystosowane do jego potrzeb, jest czymś złym?
Czy to, że Dziecko ma spełnione idealne ( lub zbliżone do idealnych) warunki do uczenia się, to wstyd?
Czy to, że w klasie terapeutycznej jest mniej dzieci, a dzięki temu nauczyciel ma więcej czasu dla każdego Dziecka, jest złe?
Czy to, że nauczyciel może poświęcić więcej lekcji na jedno zagadnienie, to jakaś ujma?

Kształcenie specjalne to pomysł na naukę dla każdego Dziecka z trudnościami.
Bo wiecie, że każde Dziecko może się uczyć?
Prawda?
Nie musicie się już bawić w kaszy…
Możecie się uczyć…

Czytam sobie ostatnio opis jednego z moich Dzieci…

Kiedy było w klasie zwykłej, zostało opisane dosyć kiepsko:

• Nie robi

• Nie wykonuje

• Nie uważa

• Nie skupia się

• Nie rozumie

• Potrzebuje pomocy

• Potrzebuje wsparcia

• Nie chce

• Nie nadąża

Ale kiedy to samo Dziecko ma spełnione potrzeby wynikające z kształcenia specjalnego, okazuje się, że:

• Robi

• Wykonuje

• Uważa

• Skupia się

• Rozumie

• Nie potrzebuje pomocy

• Nie potrzebuje wsparcia

• Chce

• Nadąża

I żeby było jasne – to nie wina żadnego z nauczycieli.
To jest właśnie zaleta kształcenia specjalnego, którego tak wszyscy rodzice się boją.

Boją się etykiet.
Boją się, że Dziecko będzie „inne”.
Boją się, że ktoś powie, że sobie nie radzą.

A prawda jest taka:

Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nie jest piętnem.
Jest kluczem.

Kluczem do nauki.
Kluczem do rozwoju.
Kluczem do tego, żeby Dziecko mogło wreszcie powiedzieć:
„Ja też potrafię.”

I to jest największy wstyd – nie dla Dziecka.
Dla tych, którzy wciąż myślą, że edukacja ma być „jedna dla wszystkich”.

Nie.
Edukacja ma być dla każdego.

Kształcenie specjalne to nie „gorsza szkoła”, nie „gorsza klasa.”
To edukacja, która działa.

To jest sposób, żeby każde dziecko, z trudnościami miało szansę na naukę.

I nie – nie chodzi o to, żeby „udawać”, że wszystko jest w porządku.
Chodzi o to, żeby zapewnić warunki, w których Dziecko ma szansę pokazać, co potrafi.

To nie jest magia.
To nie jest „lepszy nauczyciel”.
To odpowiednie warunki.

To nie orzeczenie jest problemem.
Problemem jest system, który każe dzieciom udawać, że są „normalne”, kiedy normalne warunki do nauki są dla nich niedostępne.

To wina tego, że nadal myślimy, że edukacja ma być jedna dla wszystkich.

A edukacja to nie wyścig.
To nie test, który ma udowodnić, kto jest „lepszy”.

Edukacja to prawo do nauki.
I jeśli Dziecko potrzebuje wsparcia, żeby móc się uczyć – to ma prawo je dostać.

Jeśli ktoś nadal uważa, że „to wstyd”, to znaczy, że nie rozumie też, czym jest odpowiedzialność.

Bo odpowiedzialność to nie jest „udawanie, że wszystko jest ok”.
Odpowiedzialność to jest dawanie Dziecku tego, czego potrzebuje.

I jeśli to oznacza orzeczenie – to ok.
Bo to oznacza, że wreszcie ktoś to Dziecko zobaczył.

A to, co powinniśmy się wstydzić, to nie orzeczenie.
To to, że nadal boimy się powiedzieć: „Moje dziecko ma prawo do nauki.”