Nauka samodzielnego ubierania butów, czyli jak przestać być nadwornym zakładaczem obuwia

 

No dobra.

Powiedzmy sobie szczerze — ile razy dziennie zakładasz swojemu dziecku buty?

Rano do przedszkola.
Potem na spacer.
Potem znowu na podwórko.
Potem jeszcze „tylko na chwilę”, bo przecież trzeba wynieść śmieci albo podjechać do sklepu.

I nagle okazuje się, że w Twoim opisie stanowiska pracy jest punkt: specjalista do spraw zakładania butów.

I oczywiście robisz to najlepiej na świecie. Szybko, sprawnie, bez marudzenia. But na nodze w trzy sekundy. Rekord olimpijski.

Tylko jest jeden mały problem…

Twoje dziecko wtedy niczego się nie uczy. Chyba, że jest z urodzenia szlachcicem lub szlachcianką to przepraszam...

No wiem. Teraz pewnie myślisz:
„Ale przecież jak dam mu zrobić to samemu, to wyjdziemy z domu za trzy dni”.

Spokojnie. Oddychamy. Naprawdę nie trzeba zaczynać treningu samodzielności pięć minut przed wyjściem do przedszkola.

Najpierw ważna informacja

Dzieci naprawdę chcą być samodzielne.

One tylko nie wiedzą jeszcze jak.

A my, dorośli, często robimy coś bardzo sprytnego…
Mówimy:

„Ubierz buty”.

A potem po pięciu sekundach:

„Daj, ja zrobię”.

No i zagadka rozwiązana. Dziecko już wie, że wystarczy chwilę poczekać i nadworny zakładacz butów zrobi wszystko za nie.

Sprytne te dzieci. Naprawdę sprytne.

Czy dziecko w ogóle wie, jak wygląda proces zakładania buta?

Bo my widzimy prostą czynność.
But. Noga. Gotowe.

A dla dziecka to jest cała operacja logistyczna.

Trzeba:

• znaleźć buty,

• sprawdzić, który jest prawy, a który lewy,

• włożyć stopę,

• trafić piętą,

• zapiąć rzepy,

• wstać,

• i nie przewrócić się przy tym wszystkim.

Brzmi jak plan na pół dnia? Trochę tak.

Ale właśnie w tym momencie dzieje się cała masa nauki.

Koordynacja ruchowa.
Planowanie ruchu.
Orientacja w schemacie ciała.
Koncentracja.

Czyli dokładnie to wszystko, za co później płacicie na różnych zajęciach rozwojowych.

A tu proszę — wystarczy para butów i odrobina cierpliwości.

Od czego w ogóle zacząć?

Najpierw… od spokoju.

Jeśli masz w głowie:
„Szybciej, szybciej, bo się spóźnimy”,
to jest idealny moment, żeby… jednak założyć te buty samemu.

Nauka samodzielności potrzebuje czasu. Najlepiej ćwiczyć ją wtedy, kiedy naprawdę go mamy.

Na przykład:

• w weekend,

• przed wyjściem na spacer,

• albo po powrocie do domu.

Tak, dobrze czytasz. Po powrocie też można zakładać buty. Dla treningu.

Nikt jeszcze od tego nie ucierpiał.

Prawy czy lewy ?

Dziecko wkłada buty odwrotnie.

Spokojnie. To naprawdę normalne.

Dla małego dziecka rozróżnienie prawej i lewej strony to poważna sprawa.

Można sobie pomóc na różne sposoby:

• naklejką w środku buta,

• rysunkiem, który po złożeniu tworzy obrazek,

• albo po prostu pokazywać i nazywać.

I tak, przez jakiś czas buty będą odwrotnie.
I nie — świat się od tego nie zawali.

Chyba że planujecie w tych butach zdobywać Mount Everest.

Moment prawdy — wkładanie stopy.

Tu zaczyna się prawdziwa przygoda.

Dziecko wkłada stopę.

Ale… nie do końca trafia.

Pięta się zgina.
Skarpetka się zwija.
But się poddaje.

I wtedy bardzo kuszące jest powiedzieć:

„Daj, pomogę”.

Ale zamiast tego można powiedzieć:

„Spróbuj jeszcze raz”.

W tym momencie dziecko uczy się wytrwałości.

A to jest umiejętność na całe życie.

Rzepy, czyli trening małych rąk.

Jeśli but ma rzepy, to mamy w bonusie świetny trening dłoni.

Odrywanie.
Przyklejanie.
Dociskanie.

To wszystko rozwija siłę i precyzję ręki.

Czyli znowu — terapia ręki… zupełnie przy okazji.

Za darmo.

Magia codzienności.

A co z cierpliwością rodzica?

No właśnie.

Bo prawda jest taka, że nauka samodzielności dziecka to w ogromnej mierze trening cierpliwości dorosłego.

Dziecko będzie:

• wkładać buty długo,

• wkładać je odwrotnie,

• zapinać rzepy krzywo,

• czasem się zdenerwuje.

A Ty będziesz siedzieć obok i powtarzać w myślach:

„Oddychaj. Oddychaj. Oddychaj”.

Ale potem wydarzy się coś pięknego.

Pewnego dnia dziecko powie:

„Ja sam”.

I naprawdę założy te buty samo.

A Ty wtedy usiądziesz na ławce w szatni, popatrzysz w sufit i pomyślisz:

„Czy to… czy to właśnie odzyskałam pięć minut życia?”

Tak.

Dokładnie tak.

A na końcu najważniejsze

Samodzielność nie pojawia się nagle.

Nie ma dnia, w którym dziecko budzi się rano i mówi:

„Od dziś będę w pełni samowystarczalnym człowiekiem”.

To jest proces.

Małe kroki.
Dużo prób.
Trochę frustracji.

Ale też ogromna satysfakcja.

Dlatego następnym razem, kiedy będziecie wychodzić z domu, spróbuj zrobić jedną małą rzecz.

Połóż buty przed dzieckiem.
Usiądź obok.
I powiedz spokojnie:

„Spróbuj”.

A potem obserwuj.

Bo właśnie wtedy dzieje się coś naprawdę ważnego.

To nie tylko zakładanie butów.

To AŻ nauka samodzielności.

A sznurowanie butów ? To już chyba na studiach 😅😉