Sprzątanie zabawek, czyli kolejny krok w drodze do samodzielności.

 

Powiedzmy sobie szczerze — jeśli masz w domu dziecko, to istnieje spora szansa, że masz też… Zabawkowy bałagan...

Taki, który potrafi nagle pojawić się w całym salonie.

Klocki, auta, lalki, puzzle, misie, kredki… a pomiędzy nimi Ty, próbująca przejść do kuchni po kawę. Najlepiej boso. Oczywiście trafiając dokładnie na ten jeden klocek, który zostawił ktoś bardzo niewinnie „tylko na chwilę”.

I wtedy pojawia się pytanie:
czy dziecko naprawdę nie widzi tego bałaganu?

Otóż… często naprawdę nie widzi.

Dla dziecka to nie jest bałagan.
To jest teren intensywnej działalności twórczej. Podejrzewam, że gdy Ty pracujesz nad jakimś projektem masz podobnie tyle, że np. na stole w kuchni. Ja mam tak często. Jak pracuję nie odkładam każdej rzeczy na miejsce. Dopiero jak skończę sprzątam.

Kto właściwie odpowiada za sprzątanie?

Bardzo często wygląda to tak:

Dziecko się bawi.
Zabawa się kończy.
Dziecko znika.

A rodzic… zaczyna tajemniczą nocną operację sprzątania zabawek.

I następnego dnia historia zaczyna się od nowa.

Tylko że sprzątanie to wcale nie jest kara ani przykry obowiązek.
To jest kolejna umiejętność, której dziecko może się nauczyć. Ja myślę, że nawet powinno się nauczyć ! Chociaż, może za te kilkanaście lat może już robot sprzątać za niego. Jednak myślę, że warto uczyć sprzątania, chociażby dla budowania nowych połączeń w mózgu. Chociażby dla tego, że ruch rąk i ciała stymuluje cały mózg.

I tak jak przy nauce każdej umiejętności trzeba dać dziecku trochę czasu i trochę przestrzeni do ćwiczeń.

Sprzątanie to też nauka

Kiedy dziecko sprząta zabawki, w jego głowie dzieje się naprawdę dużo.

Trzeba:

• zauważyć, że zabawki są na podłodze,

• zdecydować, gdzie która powinna trafić (sklasyfikować),

• podnieść ją,

• przenieść,

• włożyć do pudełka lub na półkę.

Czyli planowanie, koordynacja ruchowa, koncentracja i organizowanie przestrzeni — wszystko w jednym.

A my czasem myślimy, że to tylko zbieranie klocków z podłogi.

Najważniejsza zasada — sprzątamy razem

Bo prawda jest taka, że małe dziecko rzadko z entuzjazmem odpowiada na komunikat:

„Posprzątaj”.

Za to dużo łatwiej jest, kiedy mówimy:

„Chodź, posprzątamy razem”.

Dzieci bardzo lubią robić to, co robi dorosły.
Naśladownictwo działa tutaj naprawdę świetnie.

Ty zbierasz kilka klocków.
Dziecko zbiera kilka klocków.
I nagle okazuje się, że podłoga zaczyna znowu wyglądać jak podłoga.

Magia ? Przypadek ? Nie sądzę :)

Zabawa w sprzątanie

Czasem sprzątanie może być po prostu… zabawą.

Można spróbować na przykład:

• kto szybciej zbierze czerwone klocki,

• czy wszystkie auta zdążą „zaparkować w garażu”,

• czy misie znajdą drogę do swojego pudełka,

• albo czy zdążymy posprzątać zanim policzymy do dziesięciu.

Dla dorosłego to może być tylko mała sztuczka.

Dla dziecka to jest misja specjalna.

Dzieci lubią czuć się odpowiedzialne za coś. Często zdarza mi się przydzielać „zadania”. Np. Staś zbiera tylko klocki drewniane, Kaper sprząta tory a Julka autka. To naprawdę działa.

A jeśli dziecko nie chce sprzątać?

To też się zdarza.

Czasem dziecko jest zmęczone.
Czasem zabawa była tak wciągająca, że trudno ją zakończyć.
Czasem po prostu ma gorszy dzień.

I wtedy zamiast długiego wykładu o porządku można zrobić coś prostszego.

Powiedzieć spokojnie:

„Widzę, że trudno Ci teraz sprzątać. Pomogę Ci”.

I naprawdę pomóc.

Bo nauka sprzątania to proces.
Nie zawsze wszystko wychodzi od razu.

Małe sukcesy mają wielkie znaczenie

Czasem dziecko podniesie tylko trzy zabawki.

I to już jest coś.

Bo z tych trzech zabawek robi się pięć.
Potem dziesięć.
A potem pewnego dnia dziecko samo powie:

„Posprzątam”.

I to jest ten moment, kiedy rodzic czuje się trochę… dumny.

Bo okazuje się, że codzienne małe próby naprawdę mają sens.

Na koniec mała refleksja

Zabawki w domu to znak, że dziecko się bawi, rozwija i odkrywa świat.

A sprzątanie zabawek to jedna z pierwszych okazji, żeby nauczyć się odpowiedzialności za swoją przestrzeń.

Dlatego następnym razem, kiedy zobaczysz na podłodze kolekcję klocków, aut i misiów, spróbuj zrobić jedną rzecz.

Usiądź obok dziecka.
Weź do ręki pierwszą zabawkę.
I powiedz:

„Chodź, zrobimy dla nich porządek”.

Może nie znikną wszystkie.

Ale z każdą kolejną próbą dziecko będzie coraz bliżej tego momentu, kiedy samo powie:

„Już wiem, gdzie to odłożyć”.

Kochany Rodzicu pamiętaj… czym skorupka za młodu...

Chociaż patrząc na moją nastolatkę... Ale to już inna historia...