Ale tam nic nie ma !

 „Ale tam nic nie ma” — i właśnie dlatego warto tam pójść

Czasem w rozmowach z rodzicami mówię, że największą wartość terapeutyczną ma coś bardzo prostego: wspólny spacer całej rodziny. Nie zajęcia dodatkowe, nie sala zabaw, nie kolejna atrakcja z listy „must see”. Po prostu spacer — do lasu, na łąkę, na rowery.

Kiedy zaproponowałam rodzinny wypad na Bagna Przecławskie, usłyszałam odpowiedź:

„Ale tam nic nie ma!”

I pomyślałam: dla dorosłych — być może.

Ale dla dzieci?

Patyki. Kamyki. Drzewa. Błoto. Szyszki.

Szelest liści. Zapach ziemi. Owad na dłoni.

Wyobraźnia.

Świat przepełniony bodźcami

Współczesne dzieci żyją w rzeczywistości, która nigdy wcześniej nie była tak intensywna. Kolorowe zabawki, grające książeczki, świecące ekrany, zajęcia po zajęciach, plan po planie.

W dobrej wierze — chcemy im zapewnić rozwój, radość i możliwości.

Ale układ nerwowy dziecka nie potrzebuje ciągłej stymulacji.

Potrzebuje też… odpoczynku.

Las jest jednym z niewielu miejsc, które niczego od dziecka nie oczekują.

Nie każe reagować.

Nie wymaga wyniku.

Nie nagradza punktami.

Po prostu jest.

Nuda, która karmi rozwój

Dorosły w lesie może zobaczyć „brak atrakcji”.

Dziecko widzi przestrzeń do tworzenia.

To tam powstają:

miecze z patyków

bazy z gałęzi

rzeki z piasku

historie wymyślane na bieżąco

Nuda nie jest pustką.

Nuda jest miejscem, w którym zaczyna działać wyobraźnia.

Dziecko, które nie dostaje gotowej zabawy, zaczyna ją tworzyć.

A to jedna z najważniejszych kompetencji w życiu — samodzielne generowanie aktywności i pomysłów.

Odpoczynek także dla rodzica

Presja bycia „dobrym rodzicem” bywa dziś ogromna.

Planowanie atrakcji, organizowanie czasu, wyszukiwanie rozwojowych aktywności.

Las zdejmuje z nas ten ciężar.

Nie trzeba animować.

Nie trzeba zabawiać.

Nie trzeba ciągle proponować.

Można po prostu iść obok dziecka.

Oddychać.

Milczeć.

Być.

Często to właśnie tam pojawiają się najlepsze rozmowy — takie, które w domu się nie wydarzą.

„Nic” jako przestrzeń relacji

Paradoksalnie, miejsca bez atrakcji najczęściej budują więź.

Bo gdy nie ma bodźców konkurujących o uwagę — zostajemy ze sobą.

Dziecko nie patrzy w ekran.

Rodzic nie myśli o zadaniach.

Nie ma pośpiechu.

Jest wspólny czas.

Może nie musi być fajerwerków

Przywykliśmy do przekonania, że dobry dzień z dzieckiem to dzień pełen wydarzeń.

A przecież najważniejsze wspomnienia często są najprostsze.

Spacer.

Kanapka na kocu.

Ciepła herbata z termosu.

Patyk znaleziony „ten jedyny”.

Może naprawdę nie musimy się aż tak starać.

Może:

💚las

💚natura

💚spokój

💚cisza

wystarczą.

A czasem są nawet lepsze.

Więc następnym razem, gdy pojawi się myśl:

„Ale tam nic nie ma” —

warto się zatrzymać.

Bo czasem właśnie tam jest najwięcej.